Schrijven, schrijven, schrijven

Zou het kunnen dat sommige aspiraties in je genen zitten? Dat je vanaf het moment dat je kunt schrijven, je belevenissen wilt vastleggen. Zo ben ik in mijn hele leven altijd bezig geweest met schrijven.

Dagboeken bijhouden, ik doe het sinds mijn achtste. Brieven schrijven naar mijn buurmeisje, versturen via een flesje dat tussen onze slaapkamerramen hing. Briefjes neerleggen op het hoofdkussen van een vriendinnetje waar ik logeerde, zodat ze die zou vinden als ze naar bed ging. Krabbeltjes naar mijn moeder als ik er niet zou zijn als zij thuiskwam, of om het goed te maken na een ruzie. Brieven naar mijn zussen en naar mijn vriendinnen, hoewel ik hen dagelijks zag.

Nicole van den Nouweland

Vreugde en verdriet delen

Voor mij is schrijven een begeerte. Alles moet vastgelegd worden, want stel je voor dat je al die bijzondere ervaringen vergeet. Ook wil ik ze delen. Misschien heeft mijn moeder die behoefte in mij aangewakkerd. Zij heeft haar hele leven een dagboek bijgehouden. Het was geen geheim dagboek, ik mocht erin lezen wanneer ik wilde.

Met zoveel plezier las ik in wat voor situaties zij terecht was gekomen. Of wat voor lachwekkends mijn zussen en ik nu weer hadden uitgehaald. Vanzelfsprekend schreef ze ook over verdrietige dingen. Hoewel mijn moeder er niet meer is, kan ik nog teruglezen wat zij in haar leven de moeite waard vond om op te schrijven en wat zij wilde delen.

Dierbare herinnering

Net als mijn moeder wil ik graag dat mijn kinderen kunnen teruglezen welke bijzondere momenten er in hun prille leventjes zijn voorgevallen. Zoals ik mijn moeder beter heb leren kennen door het lezen van haar dagboeken, zullen mijn kinderen meer over mij te weten komen. Je geeft je kinderen op die manier een deel van hun geschiedenis mee.

Vanzelfsprekend bied je het meeste mondeling aan, maar van de tijd dat ze daar te klein voor zijn en mij nog niet begrijpen, staat het op schrift. Ook vind ik het soms makkelijker om bepaalde gevoelens op te schrijven dan ze uit te spreken.

Boeken en ervaren schrijvers

Als ik schitterende literatuur lees, raak ik geïntrigeerd door de manier waarop de schrijver mij zo lang geboeid weet te houden. Van kinds af aan beweer ik dat ik ooit een boek zal schrijven. Wat me er tot nu toe van weerhoudt? Het lijkt me te moeilijk zo’n prestatie te verrichten. Het schrijven van een boek blijft voorlopig een droom die ik koester. Tot het moment waarop die droom uitkomt, geniet ik van de inspanningen van ervaren schrijvers.

Schrijven in Portugal

Cees hielp me met het opzetten van mijn website en adviseerde me bij het schrijven van mijn blogs. Zijn tips boden een enorme ondersteuning. Voortdurend ontdekte ik dat er bij het schrijven veel komt kijken. Het verwoorden van mijn gedachten, mijn teksten concreet maken, verschillende schrijftechnieken uitproberen.

Op sommige momenten vrees ik dat ik nooit op papier zal krijgen wat ik wil zeggen. Uiteindelijk lukt het toch. Een blog schrijven gaat me steeds makkelijker af. Als ik mijn eerste ‘posts’ teruglees zie ik grote verschillen met nu.

Ook ik draag nu, net als Cees, altijd een opschrijfboekje bij me. Je zult maar ‘de perfecte zin’ in je hoofd krijgen als je op het strand wandelt en hem vergeten zijn als je thuiskomt. Ik ga in ieder geval niet meer zonder notitieboekje van huis. Wat jij?

Nicole van den Nouweland schrijft, blogt, organiseert workshops en zet je tijdens een wandeling langs de prachtige kust van de Portugese Algarve aan om mentaal in beweging te komen. Mindful in de Algarve (www.mindfulalgarve.nl).

Geplaatst in schrijfcoaching en getagd met .

Dagelijks ben ik in de weer met taal en tekst en houd ik koers in de dynamische wereld van de hedendaagse media. Ik blog, schrijf en redigeer teksten en verzorg journalistieke producties. Tijdens mijn schrijfworkshops en -presentaties draag ik mijn kennis over. Anderen leren betere teksten te schrijven geeft me voldoening. Vooral als de auteurs meer plezier krijgen in het schrijven.

Geef een reactie