Rouw is geen business

Barneveldse Krant

Onlangs vroeg de redactie van de Barneveldse Krant mij om een artikel voor de weekendbijlage te schrijven. Thema van mijn bijdrage: overlijden en afscheid nemen. Een beladen onderwerp. Daar moest ik even over nadenken. Hoe pak je zoiets aan, waar begin je? Zijn de gedachten over begraven en cremeren in de randstad heel anders dan in de meer traditionele regio waar de krant verschijnt?

Afscheid nemen

Deze opdracht dwong mij om uitvoerig vooronderzoek te doen. Terwijl ik mij verdiepte in hetgeen over de dood en de rituelen die daarbij horen is gepubliceerd, hoorde ik bij toeval een radiogesprek met schrijfster Annet de Jong. Na een aantal thrillers heeft zij een boek geschreven over het thema waar ook mijn artikel over moest gaan. In ‘Vaarwel, de gids voor een mooie, persoonlijke uitvaart’ geeft zij antwoorden op tal van vragen over de uitvaart en het afscheid nemen.

Afbreekbare urnen

Daarnaast bood een bericht van het ANP mij enige houvast. In het artikel van het persbureau komt Olga Bouwens van het online platform ‘Remember me’ aan het woord (www.rememberme.nl). Onlangs organiseerde zij in de Van Nellefabriek in Rotterdam een publieksbeurs waar bezoekers onder andere biologische hapjes, afbreekbare urnen van aardappelzetmeel en elektrisch rouwvervoer kregen voorgeschoteld.

‘Do it yourself’ uitvaart

Gaandeweg kreeg ik steeds meer het gevoel dat doodgaan gewoon business is. Sommige websites bieden zelfs de mogelijkheid voor een ‘do it yourself’ uitvaart. Er zijn tips te vinden over de manier waarop je een lijkkist in elkaar kunt timmeren. Of hoe je de catering moet verzorgen. De as van de overledene in een afbreekbare ballon de lucht in sturen? Het kan. Per rouwfiets naar het crematorium en de hele stoet op de fiets er achteraan? Het gebeurt. ’t Is een hype, stelde een uitvaartverzorger die ik sprakEn degenen die daar handig op inspelen kunnen er hun zakelijk voordeel mee doen.

Betrokken uitvaartverzorger

In Barneveld en omgeving zie ik dat allemaal niet zo snel gebeuren. Daarom belde ik belde enkele begrafenisondernemers en die bevestigden mijn vermoeden. Aan de rand van de Veluwe zijn uitvaarten traditioneler dan bijvoorbeeld in Amsterdam. Maar ik stelde ook nog iets anders vast. Betrokkenheid. Immanuel Livestro, een uitvaartverzorger die ik interviewde, zei: “Wij nemen de nabestaanden vooral de zorg uit handen. Zij hebben immers al genoeg aan hun hoofd. Wij zijn vertrouwenspersoon voor, tijdens en na de uitvaart.”

Professionele persoonlijke begeleiding

Ik schreef het aan het begin van dit stukje. Doodgaan, een beladen onderwerp. Steeds meer mensen denken na over hun eigen uitvaart. Ook nemen ze vaker de regie zelf in handen. Daarnaast zijn er gelukkig nog steeds mensen die vanuit hun professie de nodige persoonlijke begeleiding bieden.

 

 

Geplaatst in schrijfnieuws.

Dagelijks ben ik in de weer met taal en tekst en houd ik koers in de dynamische wereld van de hedendaagse media. Ik blog, schrijf en redigeer teksten en verzorg journalistieke producties. Tijdens mijn schrijfworkshops en -presentaties draag ik mijn kennis over. Anderen leren betere teksten te schrijven geeft me voldoening. Vooral als de auteurs meer plezier krijgen in het schrijven.

Geef een reactie