“Leg herinneringen aan de oorlog vast”

Oorlogsherinneringen - levensverhaal

Persoonlijke herinneringen aan de periode ’40-’45 mogen niet verloren gaan. Onlangs schreef ik daar in de Barneveldse Krant een artikel over. In de weekendbijlage vertelde Pieter Trap (32) over zijn gesprekken met mensen die in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog dramatische gebeurtenissen hadden meegemaakt.

Toen ik met hem een afspraak voor het interview maakte, was ik een beetje verrast. Waarom is me niet duidelijk, maar ik had niet iemand van zijn leeftijd verwacht. Tijdens ons gesprek raakte ik onder de indruk van Traps bevlogenheid. “Die verhalen mogen niet verloren gaan. Daarom leggen we ze vast”, zei hij.

Canadese bevrijders en Duitse bezetters

Net voordat Trap en ik elkaar ontmoetten, bezocht hij een plek in Voorthuizen waar kort voor de Duitse capitulatie hevig werd gevochten door Canadese bevrijders en Duitse bezetters. Bij die gevechtshandelingen vielen burgerslachtoffers en diverse boerderijen werden zwaar beschadigd. Mensen die destijds doodsangsten uitstonden, familieleden verloren en hun huis in vlammen zagen opgaan, vertelden Trap hun indrukwekkende levensverhaal.

Trap en zijn collega’s van de Stichting Behoud Oorlogsherinneringen (STIBO) vinden dat die herinneringen opgetekend moeten worden nu het nog kan. “Ik realiseer me dat er met het verstrijken van de tijd steeds minder mensen zijn die kunnen vertellen hoe het toen was, wat ze hebben meegemaakt, welke drama’s zich hebben afgespeeld.”

Persoonlijke herinneringen delen

Opmerkelijk is, dat niet iedereen zijn herinneringen aan die tijd wil delen. “Sommigen hebben die periode bewust afgesloten. Het levensboek is dicht en ze willen er niet meer doorheen bladeren”, zei Trap tijdens onze ontmoeting. “Anderen willen ze juist wel doorgeven aan hun kinderen en kleinkinderen.”

Na mijn gesprek met Trap ben ik scherper gaan letten op de aandacht die bijvoorbeeld de media aan de Tweede Wereldoorlog besteden. Waarschijnlijk zal het komen doordat we binnenkort, op 4 mei, twee minuten in stilte de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog herdenken. Maar ik heb ook het gevoel dat er meer aan de hand is. Ongetwijfeld spelen de huidige spanningen in de wereld en de angst voor terroristische aanslagen een rol.

Angst voor een wereldoorlog

Die angst en ongerustheid uiten zich soms op opmerkelijke wijze. Zo meldt RTV Noord, terwijl ik dit bericht schrijf, dat raadslid René Rook bevreesd is voor het uitbreken van een oorlog. Daarom wil hij van burgemeester en wethouders van Hoogezand-Sappermeer weten welke maatregelen zijn genomen om de bevolking te beschermen. Zelf verwacht Rook niet dat hij serieus wordt genomen, maar leeft zijn bezorgdheid niet bij meer mensen?

In ieder geval ben ik mij na mijn interview met Trap nog meer gaan realiseren hoe belangrijk het is dat de persoonlijke herinneringen aan de  oorlogsjaren behouden blijven. Dat ze worden vastgelegd in een levensboek of op een video. Dat aan talrijke voorwerpen uit die periode een verhaal kleeft en dat de aanplakbiljetten, de persoonsbewijzen, de dagboeken of de brieven niet bij het afval terecht mogen komen.

Geplaatst in schrijfcoaching en getagd met .

Dagelijks ben ik in de weer met taal en tekst en houd ik koers in de dynamische wereld van de hedendaagse media. Ik blog, schrijf en redigeer teksten en verzorg journalistieke producties. Tijdens mijn schrijfworkshops en -presentaties draag ik mijn kennis over. Anderen leren betere teksten te schrijven geeft me voldoening. Vooral als de auteurs meer plezier krijgen in het schrijven.

Geef een reactie