“Als ik schrijf, ontstaat het verhaal”

Als ik iets schrijf, wil ik ook dat iemand het leest. En als ik ‘iemand’ zeg dan bedoel ik ‘zoveel mogelijk mensen’. Die drang tot schrijven en tot het bereiken van een zo groot mogelijk publiek heb ik altijd al gehad.

Kasteel Staverden.
Petra maakte een speciale krant voor Kasteel Staverden.

Als zevenjarig meisje ging ik met mijn ouders naar Kasteel Staverden, een heus kasteel in Gelderland. Net als ‘t Gooi de Gooi- en Eemlander heeft, vond ik dat Kasteel Staverden de Staverdense Courant zou moeten hebben. Zo gezegd, zo geschreven. Ik vroeg iedereen het hemd van zijn dan wel haar lijf en maakte daar, in mijn ogen, de mooiste verhalen van. De kasteelbeheerder was zo vriendelijk mijn schrijfsels te vermenigvuldigen. De volgende ochtend, voor het ontbijt, legde ik vervolgens ‘mijn krant’ op iedere ontbijttafel.

Harde feiten

Nu, bijna 45 jaar later, heb ik nog steeds die drang. Die is in de loop der jaren zelfs gegroeid. Ik wil dat wat ik schrijf een verschil maakt. Geen koetjes, geen kalfjes, maar harde feiten zoals artikelen over de toekomst van ons pensioenstelsel, supply chain management, nieuwe medische ontwikkelingen en verhalen vanuit patiëntperspectief. Mijn bereik is inmiddels een stuk groter. De artikelen die ik nu schrijf, worden geplaatst in onder meer de Volkskrant, MT Management Team, Elsevier, Arts en Auto en de Telegraaf.

Gedachten in mijn hoofd

Een artikel heeft een gedegen opbouw. En daarom leren journalisten dat je het best begint met een grove schets waarbij je per alinea kort aangeeft wat de inhoud zal zijn. Vervolgens werk je dat uit. Voor mij werkt deze methode niet. Zodra ik ga schrijven, ontstaat het verhaal vanzelf. In mijn hoofd vormen zich gedachten waarna de woorden via mijn vingers op het beeldscherm verschijnen. Dicteren werkt bij mij niet. Het zijn mijn handen die de tolk zijn van mijn gedachten.

Werken in stilte

Terwijl dit proces zich voltrekt, werk ik in absolute stilte. De radio staat uit, de telefoon op ‘silent’ en de deur van mijn kamer is dicht. De enige die mij mag storen, is de postbode. Hoe geconcentreerd ik ook aan het werk ben, het geluid van de brievenbus ontgaat mij nooit. Ik ren de trap af, pak de post op en neem mijn buit mee naar boven. En als dan in een vakblad of krant mijn artikelen staan, dan stuiter ik, net als dat zevenjarige meisje van toen, van enthousiasme door de kamer. Mijn werk staat in de krant!

Petra Lageman werkt bij Bureau Journalistique (www.bureau-journalistique.com) en heeft sinds haar jeugd al een passie voor schrijven. In absolute stilte.

Geplaatst in schrijfcoaching en getagd met .

Wat is jouw mening?