Geloof en de waarde van het leven

‘Tijdens een retraite heb ik de kracht van de stilte ontdekt’

Op de dag dat ze met de luchtballon boven Barneveld zweeft, wordt ze vijftig, en breekt voor Ineke van der Kolk uit Voorthuizen een nieuwe fase aan in haar leven. Een gesprek over gezin, geloof en de kracht van de stilte.

Interview Ineke van de Kolk en haar vier dochters
Ineke van der Kolk met haar dochters. Fotograaf Jacob Carl Pauw (Pauw Media) legt het tafereel vast.

Dat het een bijzondere conversatie gaat worden is al duidelijk vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten. Hoe kan het ook anders, een moeder met vier dochters. Gebrek aan gespreksstof lijkt uitgesloten. Op deze zwoele zomeravond wordt er vaak en veel gelachen, maar er zijn ook serieuzere momenten. Bijvoorbeeld als het werk van Ineke in het hospice in Nijkerk aan de orde komt. En als we praten over het geloof, dat in het gezin een prominente rol speelt.

“Ik hoef niet zo nodig in de krant”

Nog voordat we onze plek aan de ronde tafel kunnen innemen, rollen de lachsalvo’s over het gras. Vooral als de vijf dames bijkans niet meer bijkomen zodra Ineke op de hangmat gaat zitten om een ontspannen pose in te nemen voor de fotograaf. Dit fotomomentje zorgt voor de extra hilariteit als zij languit in het gras valt. Al snel zet Ineke haar aanvankelijke aversie – “Ik hoef niet zo nodig in de krant” – opzij en onder aanmoediging van haar dochters poseert ze als een volleerd model.

Bijzondere verjaardag

Zodra de rust enigszins is weergekeerd, vertelt dochter Sifra (25) waarom zij en haar zussen, Noëlle (23), Rhodé (19) en Thirza (15), vinden dat Ineke een plek verdient in het mandje onder de luchtballon die op 22 augustus tijdens het Ballonfiësta zes lezers van deze krant meeneemt voor een luchtreis boven Barneveld en wijde omgeving. “In de krant werd gevraagd wie een onvergetelijke ballonvaart zou verdienen. Iemand die een steuntje in de rug kan gebruiken of iemand die iets te vieren heeft, natuurlijk. Wij vonden dat mama in de laatste categorie valt. Toeval bestaat niet, maar het is wel bijzonder dat ze vijftig jaar geleden op 22 augustus werd geboren, precies de datum waarop de mand vol prijswinnaars de lucht in zal gaan. Zelf ziet ze het vieren van haar vijftigste verjaardag helemaal niet zitten, omdat ongeveer een week daarna haar oudste dochter trouwt. Dat is volgens mama echt belangrijker. Nou, dat vinden wij dus niet.”

Sifra’s zussen beamen dat en laten er geen twijfel over bestaan dat zij hun moeder van harte een onvergetelijke verjaardag gunnen. Ineke zit er enigszins verlegen bij, maar zij laat er geen misverstand over bestaan dat zij aangenaam verrast was toen duidelijk werd dat haar dochters dit voor haar hadden geregeld. “Onlangs waren Thirza en Sifra jarig. Toen we met de hele familie bij elkaar zaten, vroegen ze om een moment stilte, lazen ze de brief voor die ze naar de krant hadden gestuurd en kondigden ze aan dat ik met een ballon de lucht in mocht.” Alleen dat interview, die foto en dat stuk in de krant, daar heeft ze toch wat moeite mee, geeft ze toe. “Ik word gewoon vijftig.” Daar zijn haar dochters het niet mee eens. “Ach mam, dit hoort er bij”, moedigen ze hun moeder aan.

Vrijwilligerswerk

Hoewel Ineke haar vijftigste verjaardag niet zo bijzonder vindt om daar een interview mee te vullen, blijkt dit toch een passende gelegenheid om kort terug te blikken op de achterliggende jaren. “Ik groeide op in Kootwijkerbroek”, vertelt ze. “Als kind wilde ik al zuster worden, want ik wil graag ‘zorgen en verzorgen’. In het Streekziekenhuis Bennekom volgde ik mijn opleiding en daar heb ik ook een paar jaar als verpleegkundige gewerkt. Mijn man komt uit Genemuiden en na ons trouwen zijn we in Nunspeet gaan wonen. Daarna ben ik aan de slag gegaan in een ziekenhuis in Zwolle. Zes jaar later zijn we verhuisd en we wonen nu al 21 jaar in Voorthuizen.”

Dan komt ons gesprek op het vrijwilligerswerk van Ineke waarmee ze begon toen haar drie oudste dochters de deur uitgingen. “Ik had een pastorale opleiding afgerond en wilde weer gaan werken. Ik zet mij graag in voor de kwetsbare medemens, zowel fysiek als psychisch. Zo kwam ik in contact met het hospice in Nijkerk waar ik nu als zorgvrijwilliger werk, één keer in de week een slaapdienst en elke week een dagdienst.

Zoals bij Ineke hoort, wil ze over dit veeleisende werk niet te veel drukte maken. “Het is een kleinschalig hospice waar zes mensen worden begeleid tijdens hun laatste levensfase. Samen met mijn collega’s probeer ik een huiselijke sfeer te scheppen en zorgen wij voor de mensen in hun laatste levensfase. Er is echt niet alleen maar verdriet”, benadrukt ze, ”Gelachen wordt er ook. Zeker, het is aangrijpend en natuurlijk raakt het me, maar ik vind het bijzonder waardevol om van betekenis te zijn op het meest kwetsbare moment in iemands leven.”

Aan tafel valt even een korte stilte, dan zegt Sifra: “Dit werk past echt bij haar; het is fijn dat ze iets gevonden heeft waar ze met hart en ziel mee bezig kan zijn.” Haar zussen knikken bevestigend en voegen daar aan toe: “Mama zorgt nu eenmaal graag en vindt het heerlijk als iedereen thuis is. Op zo’n moment kan haar dag niet meer stuk.” Bij elkaar zijn, daar kijkt in het gezin Van der Kolk niet alleen Ineke voortdurend naar uit. “Papa vond het altijd geweldig met al die vrouwen om zich heen”, weet Rhodé en Noëlle vult aan: “Maar hij is blij dat er nu ook jongens over de vloer komen.” Ook de vakanties brengt het gezin het liefst me elkaar door. “Elk jaar gingen we samen kamperen in Frankrijk. Eigenlijk maakt het niet uit waar we naar toe gaan, als we maar bij elkaar zijn.”

Verbindende factor

Toen de vier zussen nog allemaal thuis woonden, was er aan levendigheid in huize Van der Kolk geen gebrek, geven ze toe. Muziek vormde altijd een verbindende factor binnen het gezinsleven, hoewel het soms leidde tot enige radeloosheid bij de ouders, geven de zussen toe. Lachend herinneren ze zich dat degene die vroeger onder het eten als eerste zong, de tafel moest afruimen. Dat weerhield ze er niet van om voortdurend van zich te laten horen. Als Sifra binnenkort gaat trouwen, zal er ongetwijfeld opnieuw veel muziek klinken.

Nadat we uitgebreid hebben gesproken over het gezinsleven, de vakanties, de muziek en de dochters die, op één na, de deur uit zijn voor hun studies in Utrecht, Leiden en Groningen, geeft Ineke toe dat haar aanstaande verjaardag toch wel een bijzonder moment is. “In onze omgeving hebben we de laatste jaren verschillende jonge mensen zien wegvallen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik in goede gezondheid vijftig mag worden, want ik realiseer me dat dit niet vanzelfsprekend is. Bijna 25 jaar heb ik voor de kinderen gezorgd. Dat vond ik heerlijk, en nog steeds sta ik voor ze klaar, maar er breekt nu ook een nieuwe fase aan in mijn leven.”

Ineke pakt een papiertje en leest een tekst voor van de in 1963 overleden Ierse schrijver C.S. Lewis: ‘You are never too old to set another goal or to dream a new dream’ schreef de fervente verdediger van het christelijke geloof. “Dit citaat vind ik toepasselijk voor de periode die nu voor me ligt”, zegt Ineke. Vrij vertaald betekent dit dat je nooit te oud bent om een nieuw doel in je leven te stellen en je dromen de ruimte te geven.”

Dat brengt ons gesprek op het geloof. Voor Ineke en haar gezin neemt dat een belangrijke plaats in hun leven in. “Onlangs was ik op een conferentie met als centraal thema ‘Proef het Koninkrijk’. Tijdens een gebed vroegen we om Gods leiding over ons leven. Ik voelde Zijn nabijheid en ik kreeg een beeld van hetgeen ik met mijn toekomst moest doen. Waar ik lang over heb nagedacht, werd bevestigd. Vooral over hetgeen ik voor andere mensen zou kunnen betekenen.” 

Alleen met God

Hoewel Ineke houdt van bijeenkomsten en conferenties, zoekt ze graag de rust en de eenzaamheid op. “Deze zomer heb ik de stilte ontdekt nadat ik op retraite ben geweest. Nu maak ik, sinds een week of zes, elke ochtend om zeven uur een stevige wandeling rond de Zeumerse Plas. Dan ben ik alleen met God en die momenten zijn uiterst waardevol voor mij. Ik kan het iedereen aanbevelen, maar goed, het moet daar ook niet te druk worden, want dan is het snel gedaan met de stilte”, merkt ze met het nodige relativeringsvermogen op. Lachend voegt ze er aan toe: “Bovendien zijn die wandelingen niet overbodig om wat kilootjes te verliezen, want ik vraag me af of ik anders wel in de jurk pas die ik bij Sifra’s trouwerij wil dragen.”

Die naderende trouwerij houdt de gemoederen flink bezig. Sifra, de aanstaande bruid, geef toe dat ze het best spannend vindt. “Mijn ouders zijn altijd een voorbeeld voor me geweest, maar hebben mij en mijn zussen ook vrij gelaten in de keuzes die we maken en de weg die we volgen. Tegenwoordig is het niet vanzelfsprekend dat je gaat trouwen, maar ik heb bewust voor het huwelijk gekozen. Je belooft bij elkaar te blijven en vraagt daar Gods zegen over. Dat vind ik bijzonder waardevol.”

Voordat het zover is, gaat haar moeder eerst nog een ander avontuur beleven, ballonvaren. Voor Ineke niet de eerste keer dat ze op deze manier het luchtruim kiest. Zij en haar man kochten 25 jaar geleden een nieuwe keuken en vielen in de prijzen toen er een ballonvaart werd verloot. Daar bleef het niet bij, vertelt Ineke. “Vijf jaar geleden heeft mijn man een parachutesprong uit een helikopter gewonnen. Toen hadden de meiden ook een brief naar de krant geschreven. Ik ben blij dat ik niet zo’n sprong hoef te maken. Dat zou ik echt niet doen.” Ineke kan gerust zijn, in het mandje onder de ballon zal juist de stilte overheersen. Hoewel, haar dochters kennende zullen die hun moeder vanaf de grond ongetwijfeld uitbundig toejuichen.

Oorspronkelijke titel: ‘Gezin, geloof en de waarde van het leven’.

MET DE BARNEVELDSE KRANT DE LUCHT IN
TIJDENS HET BALLONFIËSTA BARNEVELD

Wie verdient een ballonvaart? Toen deze vraag in deze krant verscheen, stroomde de e-mailbox vol met verrassende en soms ontroerende berichten. Na een voorselectie en een loting selecteerde de redactie zes winnaars. Die gaan op woensdag 22 augustus tijdens het Ballonfiësta Barneveld met de BDU-ballon de lucht in. In de zomer van 2018 publiceerde de Barneveldse Krant in de weekendbijlage de persoonlijke verhalen van de winnaars.

Zes bijzondere verhalen - Barneveldse Krant

Mijn interviews heb ik gebundeld in ‘Zes bijzondere verhalen’. Je kunt het gratis e-book hier downloaden. 

Geplaatst in publicaties en getagd met .

Wat is jouw mening?