Ramp stort Almere in isolement

Sinds ik in Almere woon, moet ik voortdurend de strijd aanbinden met tal van vooroordelen. Laatst nog, in een winkel in Sneek waar ik in een geanimeerd gesprek raakte met de man achter de toonbank. Nee, wat ik zocht had hij op dat moment niet. Wel kon hij het gevraagde bestellen. Als ik over een dag of twee terug zou komen, had hij het binnen, verzekerde hij me.

Weerwater - Renate Dorrestein
Als de wereld vergaat, blijft Almere bestaan.

Toen ik aangaf dat ik daar niet helemaal voor uit Almere wilde rijden, keek hij mij wat meewarig aan. Almere? Wat ik daar nou te zoeken had, vroeg hij zich af. Op mijn vraag of hij een van de grootste steden van Nederland kende, antwoordde hij dat hij er wel eens langs reed als hij naar Amsterdam moest, maar verder dan de A6 was hij nog nooit geweest.

Weerwater in Almere

Dit voorval komt weer bovendrijven als ik Weerwater van Renate Dorrestein ter hand neem. Ik kreeg het in 2015 verschenen boek van een vriend die in een bosrijke omgeving woont en zich aanvankelijk ook afvroeg wat ik in hemelsnaam in Almere had te zoeken. Tot hij op bezoek kwam en zijn mening moest bijstellen.

Vrouwen en gevangenen

Terug naar het boek van Renate. Nadat de ik-figuur in Almere arriveert om in opdracht van de gemeente als gastschrijver een roman over de stad te schrijven, vergaat de wereld. Almere blijft gespaard, maar wordt volkomen geïsoleerd door een sinistere mist. Van de bevolking van ruim 200.000 zielen zijn er na een paar jaar slechts enkele duizenden over. Op een paar honderd ontsnapte gevangenen na zijn dat allemaal vrouwen. Babies worden er niet meer geboren. 

“Na de ramp waren onze verliezen niet te tellen. Geen familie was meer compleet, intacte gezinnen waren er vrijwel niet meer. Kinderen bleven achter als wezen. Nog talrijker waren de jonge weduwen. En met dat laatste begon het vrouwenoverschot. Maar nu loop ik op de zaak vooruit”, meldt de auteur als de omvang van de ramp duidelijk wordt.

Liefde en verlangen

Dan begint het overleven van de vijfduizend vrouwen die samen met een paar ex-gevangenen een nieuwe maatschappij moeten inrichten, met nieuwe familieverbanden en andere gezagsverhoudingen. Beslissingen worden voortaan genomen per loterij, zelfs als op een dag een baby wordt gevonden.

Weerwater in Almere.
Weerwater in Almere, de naam die Renate Dorrestein gebruikte als titel voor haar boek.

Weerwater gaat over uitzichtloosheid en hoop, over egoïsme en opoffering, over de liefde en ons verlangen naar verbinding. Spannend, soms benauwend, maar ook weer vertederend. Maar het is vooral een spannend boek waarin feiten en fictie elkaar afwisselen, een boek dat ik in één adem heb uitgelezen.

Janet Luis over ‘Weerwater’

Vlees noch vis, oordeelde Janet Luis in een recensie in NRC over het Almeerse spektakel. “Dorrestein weet ons driehonderd bladzijden lang aangenaam te vermaken met de belevenissen van een aantal padvinderachtige types, maar echt boeiend willen ze niet worden. Daarvoor zijn ze net allemaal wat te schematisch en passen ze net iets te goed in het wereldverbeteridee van Dorrestein”, schrijft Luis.

Slechts één personage is haar dierbaar  geworden. “Dat is de stad Almere zelf, met zijn Weerwater, zijn vaarten en wijken, zijn lucht en licht, zijn groen en zijn bijzondere gebouwen. Die worden door Dorrestein met zoveel onverdeelde sympathie, ja zelfs liefde beschreven, dat ik mij al snel gewonnen moest geven. De bewoners zijn inwisselbaar, of ze nu uit Buiten, Poort, Haven of Hout afkomstig zijn, maar Almere staat voor mij nu wel voorgoed op de kaart.”

Cadeautje voor de man in Sneek

Mocht ik nog een keer in die winkel in Sneek komen dan krijgt die vriendelijke man achter de toonbank Weerwatervan mij cadeau. Ook zal ik hem adviseren tijdens een volgende reis naar Amsterdam de A6 te verlaten voor een bezoek aan de stad. In de hoop dat hij zijn mening over Almere zal bijstellen. Wil jij Weerwater lezen? Je kunt hier bestellen.

Over Renate Dorrestein

Romans van Renate Dorrestein (1954)  werden genomineerd voor vele literaire prijzen. Ze ontving de Annie Romein-Prijs voor haar gehele oeuvre. Ze schreef zowel het Boekenweekgeschenk ‘Want dit is mijn lichaam’ als het Boekenweekessay ‘Laat me niet alleen’. Haar columns verschenen onder meer in Zin. Renates werk is in vijftien talen vertaald. ‘Weerwater’ schreef zij in opdracht van de gemeente Almere. Eind 2016 kreeg Dorrestein de diagnose slokdarmkanker. Op 4 mei 2018 overleed ze.

Geplaatst in boekentip en getagd met .

Wat is jouw mening?